گزیده متن: خواهر عزیزم، نمی دانم هنوز در رم هستی و این نامه من به شما می رسد. امیدوارم سلامت و خوش باشی. فامیل همه به حمدالله سلامت هستند فقط لیدا خانم هنوز به واسطه سیاتیک بستری است. بچه های محمود خان خوب و سلامت مشغول کار و تحصیل هستند. پوران به نظرمن قدری چاقتر و به نظر قوی تر است از سابق، چند روز قبل که نهار هفتگی منزل من بود میهن و اقدس خانم را هم گفتم آمدند. رقیه خانم و اولاد هایش هم بودند. اقدس خانم می گفت می خواهم برای میهن یک ماشین بخرم. هفته قبل تاج الملوک هم ماشین فورد که داشت فروخت به هشت هزار تومان و یک شورلت کوچک خرید پانزده هزار تومان نقد پرداخت و ۲۴ ماه هرماه یک هزار تومان قسط می دهد. اقدس خانم هم می گفت می خواهد نقد و اقساط بخرد ولی هنوز تصمیم نگرفته که چه مارکی از کدام مملکت بخرد، ولی خوشحال بود که ماهی هزار تومان قسط را از اجاره منزل تجریش که شما داده اید می تواند بپردازد. نوشته بودی مشغول خواندن کتابهای عرفانی هستی. این مسئله بی نهایت به قول فرانسوی ها intéressant است و می ترسم هیچوقت نتوانی از این مطلب سردر بیاوری. تو را به خدا اگر چیزی فهمیدی برای من هم بنویس، چون در دنیا آنقدر آدم به اشخاصی بر می خورد که فکر می کند چرا اینها باید اینطور صدمه بکشند. برای مثال برایت می نویسم دو سال قبل من شنیدم عیال مرحوم سالارالدوله خیلی گرفتاری مالی و مزاجی دارد که اقوام برایش دلسوزی می کردند. من نه ساله بودم که از طرف حکومت وقت به پدر ما که حاکم لرستان و عربستان بود حکم شد از قوای دولتی و عشایری هرچه ممکن است فراهم نموده برود و برای سرکوبی سالارالدوله که ادعای سلطنت می کرد. غیر از پدر ما به حکام دیگر هم همین دستور داده شد. سالارالدوله که نتوانست دوام بیاورد از خرم آباد فرار کرد. چندین زن و بچه و دو خواجه و نوکر که نمی دانم چطور باید بنویسم با آبدارخانه و صندوقخانه به جای گذاشت. مقداری نقره آلات آبدارخانه او و شمشیر مرصع به جواهرات او را برای مرحوم آقا آوردند. یک خواجه جوان او هم آمد نزد ما و زن و بچه او را مرحوم آقا فرستاد تهران. از آن نقره آلات هنوز من یک دست آجیل خوری دارم. باری سالارالدوله دیگر هیچوقت به وطن برنگشت. در ترکیه یک زن عیسوی گرفت با مختصر حقوق خودش و حاصل کار خانمش زندگانی می کرد ولی زن و بچه های او در تهران مخصوصاً بعد از خلع قاجاریه با فلاکت زندگانی کردند. این خانمی که منیرالدوله نامش است شاهزاده خانم و عیال محترم سالارالدوله بوده در عین جوانی با داشتن یک پسر و یک دختر بدبخت هنوز زنده است نمی دانم نقرس یا روماتیسم دارد کج و کوله در رختخواب افتاده ولی خیلی فهمیده خوش صحبت و باهوش است. آنقدر استطاعت ندارد که یک کلفت دائم داشته باشد، با پسر و عروسش زندگانی می کند. روزی یک کلفت می آید برای او قدری کار می کند. من گاهی نزد او می روم و با کمال خجالت از طرف بهمن به آنها کمکی می کنم. کارهای خدا را ببین که باید قیمت آن نقره آلات و آن شمشیر مرصع حالا به دست من به اینها برگردد. باری این خانم یک خواهر داشته که او هم پیر بوده و اخیرا مرحوم شد. آن خواهر سه اولاد داشته، دو پسر و یک دختر، همه کر و لال. یک پسر در مدرسه کر و لال ها یک دختر کر و لال جهود را به زنی گرفته، یک پسر دیگر معتاد به تریاک و مرفین است، و دختر بیچاره که تا به حال کارش کلفتی مادرش بوده حالا تنها و بی چیز بلاتکلیف مانده است. حالا خودت بدبختی این دو خواهر را فکر کن ببین چه اندازه بدبخت بوده‌اند. من هر وقت میروم نزد او خودم با کمال شرمساری چهار صد یا پانصد برایش می برم. باری خیلی پر حرفی کردم. هروقت توانستی فلسفه این بدبختی ها را بفهمی برای من بنویس. من نه می فهمم نه فکر می کنم که بفهمم. این کاغذ من مثل همیشه انقدر درهم برهم و غلط نوشته شده که باید مکرر بخوانی تا بفهمی، چه کنم من وقت ندارم با دقت و سر صبر نامه بنویسم اما بدان که ماها باید چقدر شکر خدا را بکنیم که زندگانی آبرومندی کرده ایم، زیاده قربانت، ۴۳/۱۱/۱۹