ابراهیم قراگوزلو به همسرش، معصومه نظام مافی؛ گزیده متن: نازی جان عزیزم، هفته قبل جهان آباد بودم. پس از مراجعت کاغذی برای موشی عزیز نوشتم و روزی که شهر رفته کاغذ عزیزت رسید بی نهایت خوشوقت شدم. آمدن من بسته است به اتمام کارها، انشاءالله تا دهم ماه طهران خواهم بود. لیکن عزیز من در اینجا درباره چیزی انسان نمی تواند مطمئن باشد. الی العجاله اغلب کارها در شرف اتمام‌اند، لیکن می دانی باید کار تمام شود والا بعد از اینکه من به طهران بیایم نه جنس درست فروخته می شود و نه قضیه نقد دیگر وصول می شود. حالا انشاءالله به طوری که حدس می‌زنم تا تاریخ معهود گردد، چند روزی زودتر خاتمه بیابد. کار من شبها این است کاغذ سرکار علیه خانم [ناخوانا]. چه باید کرد با کمال بی صبری که دارم بدبختانه کارها پیشرفت نمی کند. راجع به اروپا انشاءالله اگر تا آن‌وقت زنده بودم خواهیم رفت. راهی را که اختیار خواهم نمود هنوز تصمیم نگرفته ام تا در طهران چه طور باشد. ناز عزیز از خودت خیلی توجه کن، سرما نخوری ناخوش نشوی. انشاءالله به زودی به طهران آمده با هم حرکت خواهیم کرد. من هم جز بی طاقتی از دوری تو دیگر کسالتی بحمدالله ندارم. قربانت ابراهیم.