نامه عصمت الدوله به زهرا سلطان عزت السلطنه، احتمالا درباره فوت همسرش، عباس میرزا سالار لشکر، گزیده متن: قربانت شوم، نمی دانم چه بنویسم در این مصیبت عظمی، خودم را تسلیت بدهم یا شما را. در واقع شریک این مصیبت هستم. خدا شاهد است هیچ فرقی با اولادهای من نمی کرده. از آن اخلاصی که به این فامیل محترم دارم ساعتی راحت نیستم. در صورتی که تمام روزها که کاغذ از برلن می آمد نورچشم محمد حسن خان از حال ایشان می نوشت و همینطور مضطرب بودم. شبانه روز دعا می کردم. بمیرم برای دل شماها، بمیرم برای دل بچه های عزیزت. به خدا قسم هیچ نمی توانم خودداری بکنم، ولی با این دنیای روسیاه چه می شود کرد. در کف شیر نر خونخواره به جز تسلیم رضا کو چاره! باید سوخت و ساخت، کار خداست، خداوند انشاءالله خیر به شما بدهد و آنهایی که یادگاری برای شما گذاشته خانم ها، آقاها زنده باشند. هیچ نمی دانم بنویسم طاقت نوشتن ندارم. عصمت الدوله.