نامه نصرت شریفی از مشهد به عالیه مشایخی به همراه پاکت نامه: همشیره عزیزم قربانت گردم امیدوار چنانم که همیشه اوقات وجود عزیزتان در کنف لطف حضرت متعال بوده باشد. رقیمه شریفه نائل شد و بر مراتب مسرت و خوش‌وقتی افزود. چیزی که باعث ملالت خاطر است همانا دوری و مهجوری از فیض حضورتان که خیلی اثر می کند مخصوصاً وقتی که آن حیات [حیاط] می ‌‌‌رویم جای شما بسیار خالی است. در هر حال بی بی خانم و خانم بزرگ و خانم جانم دعا می رسانند و احوال پرسی می کنند، منزل آقای شاه و خانم امیر حسین خان سلام می رسانند، توران خانم، اقدس آغا، عصمت الملوک سلام می رسانند و می گویند جای شما اینجا خیلی خالی است. نمی دانیم شما هم از ما یاد می کنید یا خیر. آقا نصرالله از دور با شما روبوسی می کند آن حیات [حیاط] که می رود می گوید آبجی آقا نیست، رفت، درشکه نشست و رفت، خیلی یاد شما می کند. رباب سلطان سلام می رساند و می گوید پس دیگر من از این غصه می میرم که برای من یک شوهر کلاتی هم پیدا نشد دیگر شب و روز کارم گریه است. نه نه [ننه] را دعا برسانید زیاده سلامتی شما را از قادر متعال خواهانم. زیاده قربانت نصرت شریفی