سال ۱، شماره ۱۰۳ (۱۹ ذیحجه ۱۳۲۷/ ۲ ژانویه ۱۹۱۰)، ص ۴. «مکتوبات شهری» مدیر محترم! رجاء واثق دارم که عرایض ذیل را درج نمائید جناب میرزا حاجی آقا که سالهاست منشی حضرت نظام‌السلطنه بوده بواسطه علت چشمی که عارض ایشان شده قریب سه سال است از نویسنده‌گی استعفا و بمستأجری قدیم‌آباد ملک قزوین جناب نظام‌السلطنه مشغول بودند تا اینکه وجود محترم جناب نظام‌السلطنه را بجهت کنترول بساط عدل و داد و اجراء قوانین مشروطیت بحکومت کرمانشاهان انتخاب و این نعمت عظیم را نصیب اهالی آن سامان می‌نمایند در موقع تشریف‌فرمائی از راه قزوین بقدیم‌آباد تشریف می‌اورند. دو روز در انجا بودند. روز سیم موقع حرکت از قدیم‌آباد یک مرتبه حکم بگرفتن و بستن میرزا حاجی آقا می‌دهند تا ماها آمدیم خبردار شویم ایشان را لخت با یک پیراهن و یک زیرشلواری بدون جوراب محبوسا همراه می‌برند اگرچه این قوه هم بنا بر حکمت بوده است که از بستن و حبس مشارالیه زمان ورود بکرمانشاهان اسباب ابهت جلال معزی‌الیه بشود و اهالی انجا حساب کار خودشان را بنمایند خوب بود چند نفری را هم تدارک می‌فرمودند همراه داشته باشند که جهت ورود بکرمانشاهان دم توپ و… تا عبرت تمام عدالت‌خواهان شده، بعدها بیش از اندازۀ گلیم خود پای خود را دراز نکنند و الحق چشم تمام برادران و عدالت‌خواهان و مشروطه‌طلبان فدائیهای حریت و قانون روشن و روح تمام شهدای این راه از این اقدام قانون‌پرورانه عدالت‌خواهانه جناب حکمران تازه کرمانشاهان شاد باد ای برادران عزیز درست گوش بدهید و بحال یک نفر زن بیچاره یا گریه کنید یا خنده من تا این حکایت را شنیدم هراسان شده با یک قرآن سربرهنه دویدم جلو کالسکه نظام‌السلطنه فریاد کردم که شما را باین قرآن قسم می‌دهم این بیچاره را با این حالت و این سرمای زمستان مبر اگر پول می‌خواهی بگو تا بدهم اگر چیز دیگری می‌خواهی آن را هم بگو تا علاجی شود بخرج نرفت حتی کدخداهای آنجا گفتند که هر نفری بیست و پنج خروار جنس می‌دهیم این بیچاره را خلاص کن نشنید آخرالامر التماس کردم که پس بگذار یک دست لباس و بالاپوش باین بدبخت بپوشانم که از سرما نمیرد جوابی که بمن داد این بود که فلان‌ فلان شده تصور کرده‌اید که اینجا تهران است و مجاهدین هم هستند که اسب و تفنگ مرا شوهر تو بدهد به مجاهدین انشاءالله خدا یاری می‌کند و تلافی گذشته‌ها می‌شود حکم بحرکت داده و حرکت کردند فردای آن روز را نشسته بودم و بحالت خودم گریه می‌کردم که یک مرتبه دیدم چند نفر مأمورین دست‌پرورده جوهر استبداد بخانه ما فرستاده ریختند در خانه انچه ممکن بود اموال آن بیچاره را بغارت برده و کمینه بدبخت را از خانه بیرون کرده باحالت اسیری و فرار پیاده خود را بقزوین رسانده شرح گذارشات [گزارش] را مفصلا بدیوانخانه عدلیه قزوین اظهار کردم مأموری از دیوان عدالت معین شده بقدیم‌آباد فرستادند یک جزئی از اسبابهای آن بیچاره را مأمور عدلیه پس گرفته بموجب صورت مسترد داشتند و مابقی اثاث‌البیت و نوشتجات آن بیچاره را بغارت بردند این کمینه بیچاره با حالت پریشان با یک نفر نوکر میرزا حاجی آقا گاری گرفته و امروز وارد تهران شدم و شرح حال خود و آن بیچاره را که نمیدانم تا به حال مرده یا زنده است به عرض برادران باغیرت می‌رسانم تا چه کند همت والای تو کمینه عیال میرزا حاجی آقا