[متن سند:] چون تقدیر قضای مبرم لم یزلی شده بود، نظام ابن حاجی شرف قاتل جعفر ابن حاجی جفر قاسم بود، لکن شاهدی که به شرع آراسته باشد که قتل به عمد باشد و به مضمون آیه و اوفی هدایة النفس بالنفس ثابت نبود، لکن لوث و قسامه بود، بنابر حکم انور شرع بعد از قسامه دیه بود. لهذا وارثان مقتول هم عبدالغفور و مادر و همشیره صلح نمودند با قاتل، به اذن نظام[؟]، هو نظام به مبلغ صد تومان رایج که عبارت از هزار عدد قران باشد، حصه عبدالغفور و مادر و همشیره که مبلغ شصت و سه تومان، شش هزار [و] شش محمدی هفتاد دینار بود، تحویل و تسلیم وارثان مذکوران نمود. و حصه و دیه[؟] یک وارث برادر مقتول در جا مانده، تتمه وارثان از دفع یکدیگر بیرون رفتند. و قطع نزاع در میان وارثان مقتول و قاتل شد. و هرگاه بعد از این یکی از وارثان تجاوز از حد شرع بنماید و فکر خلاف شرع در حق یکدیگر بنمایند، مؤاخذه خدا و حاکم شرع و عرف [ناخوانا]یشان شده باشد. و حصه یک برادر مقتول مبلغ سی [و] سه تومان، سه هزار [و] سه محمدی، سی و پنج دینار می باشد. مخفی نماناد که عبدالغفور، برادر مقتول عفو نمود از قصاص و خون قاتل و صلح نمود به مبلغ صد تومان رایج مسطورالفوق که عبارت از هزار عدد قران می باشد. تا واضح باشد. والله اعلم. [پشت سند:] در ثانی الحال حاضر گردید، زینل [ابن] حاجی جعفر قاسم عفو و صلح نمودم برادر خود جعفر با نظام [ابن] حاجی شرف به سی [و] سه تومان، سه هزار [و] سه محمدی، سی [و] پنج دینار و قطع دعوا و منازعت از میان برخواسته شد. و هر کس از وارثان به حق خود فایز شدند.