هو[،] قربانت شوم آن روز که همشیره‌های شاه مرحوم به خدمت قبله عالم مشرف شدند صاحب خانم عرض داشت با وجود حضرات نتوانست عرض بکند بعد که بیرون آمدیم تفصیل را به من گفت که عرض کنم انیس الدوله و سایرین هم دیدند که چطور عجز و گریه و زاری می‌کرد و همه را هم به گردن من گذاشت که اگر تو عرض ما را بکنی قبله عالم التفات می‌فرمایند عرض او را الجاء عرض میکنم و حق هم دارد عرض او این است که یک ده پونک که بعد از اوضاع خراسان خالصه فرمودند آن ده مال من است دخلی به آصف‌الدوله و پسرهای او ندارد وقتی که مرا عروسی کردند ظل‌السلطان این ده را به من رو نما داد هزار شاهد داریم ده قابلی هم نیست نان خانه من بود سالی دویست تومان صد و پنجاه تومان بهره دارد قبله عالم مال کدام همشیره‌های من را ضبط فرمودند که مال مرا بفرمایند خواهرهای من همه ده دارند این یکده هم مال خودم بود از آن گذشته قبله عالم فرمودند خانه‌های مرا خراب کردند سی هزار تومان قیمت داشت فرمودند پول خانه بتو میدهیم التفات نفرمودند میرزا تقی خان به آن سختی میگفت باید قبله عالم پول خانه را به تو التفات بفرمایند عوض همه اینها این یکده پونک را قبله عالم تصدق فرموده به من التفات بفرمایند این یکده خراب به نظر پادشاه نمی‌آید برای من نان خانه می‌شود از همه همشیره‌ها من گداترم مال کدام را ضبط فرمودند مال مرا ضبط بفرمایند پسرهای بزرگ دارم عروس دارم عیالم زیاد شدست پانصد تومان اضافه مواجب التفات فرمودند دویست تومان اول دادند سیصد را ندادند بتصدق سرشان این ده که دخلی به آصف‌الدوله ندارند ظل‌السلطان به من دادست به من التفات بفرمایند این است عرض او اختیار با قبله عالم است